10.000 kilometer spoor: Een treinreis dwars door Europa

De laatste dag van mijn reis! Als alles goed gaat slaap ik vanavond thuis en heb ik bovendien mijn bestelling van december opgehaald. Om half 8 sta ik klaar op het perron van Genève, klaar om te beginnen aan mijn laatste reisdag. Het is hier koud, maar in de chaos die inmiddels van mijn rugzak geworden is, heb ik mijn muts niet meer terug kunnen vinden. Ik ben dan ook blij als mijn trein stipt op tijd het station binnenrijdt. Exact op de seconde, nauwkeurig zoals een Zwitsers uurwerk, vertrekken we uit Genève. Ik heb een zitplaats gereserveerd, maar eigenlijk was dat nergens voor nodig geweest: De moderne, comfortabele dubbeldekker heeft nog ruim plaatsen beschikbaar. Het eerste deel van de rit gaat langs het Meer van Genève. Achter de Alpentoppen aan de overkant van het meer komt de zon op, wat een spectaculair uitzicht geeft. Voorbij Lausanne buigen we af naar het noorden en loopt het traject omhoog. Hier heeft het behoorlijk gevroren, en op sommige plaatsen ligt zelfs sneeuw! ...

Ik zet mijn tocht naar het noorden voort, met de bedoeling om vandaag te eindigen in Genève. Onder normale omstandigheden is dat al een hele trip, maar een bericht dat me eergisteren in Sevilla bereikt heeft, maakt me er niet geruster op. In Frankrijk wordt er massaal gestaakt, omdat ze vinden dat ze met een pensioenleeftijd van 64 te lang moeten werken. De staking duurt tot vanmorgen 08u. De Franse spoorwegmaatschappijk SNCF heeft me al laten weten dat mijn TGV van Barcelona naar Montpellier, voorzien vertrekuur ca. 10u30, niet zal rijden. Het materieel en het personeel komen na de staking niet tijdig in Barcelona. Ik heb een plan B, maar dat bevat een aantal zéér korte overstappen. Aangezien ik nu al redelijk laat in Genève zal zijn, betekent het missen van één trein een zeer late aankomst, en het missen van twee treinen dat ik mijn doel vandaag niet zal halen. Bovendien moet ik, in plaats van om half 11, al om 7u15 de trein nemen op Barcelona Sants. Ruim op tijd neem ik een lokale...

Ik begin definitief aan mijn reis terug naar het noorden, die in totaal drie dagen zal duren. Vandaag heb ik een rechtstreekse hogesnelheidstrein van Sevilla naar Barcelona, een rit die ongeveer 6,5u zal duren. Spanje is niet zo dichtbebouwd, wat het land in staat gesteld heeft om redelijk eenvoudig het grootste hogesnelheidsnetwerk van Europa uit te bouwen. Behalve op langeafstandstreinen, zet RENFE ook in op hoge snelheid voor middellange en zelfs korte afstand (vanaf 50 kilometer) met treinen die allemaal meer dan 250km/h kunnen halen. Mijn trein vertrekt pas na half 9, maar door de relatief grote afstand naar het station, ben ik toch al onderweg voordat de zon op is. Het is dan ook nog erg rustig op straat. Ruim op tijd bereik ik het station Santa Justa, waar het wel al aardig vol begint te lopen. Een koffie en een broodje voor vertrek moeten dus nog wel lukken! Het station Santa Justa werd gebouwd ten behoeve van de Expo in 1992 en is één van de modernste in Spanje Spanje heef...

Het regent als ik 's morgens buiten kom om Sevilla te gaan verkennen, maar dat mag de pret niet drukken. Met een serie Geocaches probeer ik een beter beeld te krijgen van de stad en haar chaotische stratenplan. Meer dan eens verdwaal ik omdat ik het verkeerde kronkelende straatje in wandel. En hoe smal het hier ook is, overal komen auto's! Vaak moet je op een veilige plaats wachten tot er een rij voertuigen gepasseerd is, soms wacht een auto ook tot ik langs ben, of moet een bestuurder 2 à 3 keer voor- en achteruit om een bocht te halen. Het vochtige weer maakt de kasseien hier bovendien erg glad, waardoor het nog extra oppassen is. Tegen dat ik mijn serie van zeven geocaches volledig gevonden heb en ik in het hart van de stad terecht ben gekomen, is het weer opgeklaard en schijnt de zon weer alsof er nooit iets van regen geweest is. In dit deel van de stad zijn nog heel goed de Moorse invloeden te zien, uit de tijd dat de Moslims Andalusië en een groot deel van de rest van Spa...

Vandaag verlaat ik de zonnige Algarve en zet mijn reis voort. Nu ik mijn verste punt bereikt heb, betekent dit ook dat ik vanaf hier aan de terugweg begin. Dit is misschien wel het spannendste stukje van mijn reis. Omdat ik gebruik moet maken van transportmiddelen waarvoor geen duidelijke dienstregeling te vinden is, weet ik niet of ik mijn doel ga halen, en zeker niet hoe laat! Om half 8 's morgens word ik afgezet op de kleine halte Estombar-Lagoa, veruit het kleinste station dat ik tijdens mijn reis bezoek! Van hieruit brengt de trein mij tot de uiterste plaats waar ik op het Portugese spoorwegnet kan komen. Het dieseltreintje brengt me naar Vila Real de Santo António, het meest zuidoostelijke station op het Portugese spoorwegnet. Hier moet ik de grensrivier Guadiana oversteken, waarna ik een stuk met de bus moet. Mijn hele planning staat en valt met het halen van de veerboot. Onder normale omstandigheden heb ik 22 minuten om de kilometer af te leggen van het station naar de...

Op zaterdagmorgen reis ik door naar de Algarve. Om daar te komen vertrek ik 's morgens vanuit Lissabon per trein in zuidelijke richting. Met de Alfa Pendular, het paradepaardje van de Portugese spoorwegmaatschappij CP, reis ik snel en comfortabel richting mijn bestemming. In Portugal heeft men ervoor gekozen om geen hogesnelheidslijnen te bouwen, maar met aanpassingen aan de bestaande hoofdlijnen en met materieel als deze Alfa Pendular, kunnen snelheden tot 220km/h behaald worden. Alfa Pendular Gedurende het weekend verblijf ik bij familieleden die overwinteren in de Algarve. Over mijn avonturen ga ik hier niet teveel uitwijden, maar de foto's wil ik jullie natuurlijk niet onthouden! Deze vuurtoren staat op Cabo Sao Vicente, het meest zuidwestelijke puntje van het Europese vasteland