Barcelona

Ik begin definitief aan mijn reis terug naar het noorden, die in totaal drie dagen zal duren. Vandaag heb ik een rechtstreekse hogesnelheidstrein van Sevilla naar Barcelona, een rit die ongeveer 6,5u zal duren. Spanje is niet zo dichtbebouwd, wat het land in staat gesteld heeft om redelijk eenvoudig het grootste hogesnelheidsnetwerk van Europa uit te bouwen. Behalve op langeafstandstreinen, zet RENFE ook in op hoge snelheid voor middellange en zelfs korte afstand (vanaf 50 kilometer) met treinen die allemaal meer dan 250km/h kunnen halen. Mijn trein vertrekt pas na half 9, maar door de relatief grote afstand naar het station, ben ik toch al onderweg voordat de zon op is. Het is dan ook nog erg rustig op straat. Ruim op tijd bereik ik het station Santa Justa, waar het wel al aardig vol begint te lopen. Een koffie en een broodje voor vertrek moeten dus nog wel lukken!

Het station Santa Justa werd gebouwd ten behoeve van de Expo in 1992 en is één van de modernste in Spanje

Spanje heeft verschillende aanslagen meegemaakt op stations, en de toegang tot de treinen en de perrons wordt dan ook streng gecontroleerd: Bovenaan de toegang controleert een beveiliger of je ook wel een kaartje hebt voor een trein die van het bewuste perron vertrekt. Op het perron zelf wordt je treinkaartje gescand door een medewerker. Je bagage gaat door de scanner, terwijl je zelf door een metaaldetector moet. Voor het istappen wordt het treinkaartje nog eens gecontroleerd. Het is dus maar goed dat ik mooi op tijd ben!

RENFE beschikt over een grote variatie aan hogesnelheidstreinen, die hier bekendstaan onder de merknaam Alta Velocidad Española, of AVE: Zo rijden er treinstellen die gebaseerd zijn op de Franse TGV en op de Duitse ICE. Het is dus altijd een verrassing met welk type materieel je vervoerd wordt! Vandaag reizen we met een trein van de Spaanse fabrikant Talgo, die tot 330km/h mag. Ik mag niet klagen: Er zijn in Europa niet veel treinen, ook niet voor lange afstand, waar ik met mijn knieën niet aan de stoel voor mij kan!

De 'Pato' (eend) is de snellere en modernere broer van het treinstel waarin ik eerder tijdens mijn reis al eens heb rondgereden.

De reis begint vlot, maar eenmaal ten noorden van Córdoba, staan we plotseling stil. Een hele tijd gebeurt er niks, tot iemand van het personeel, eerst in het Spaans, vervolgens in gebrekkig Engels, aankondigt dat we stilstaan als gevolg van kabeldiefstal, en dat we onze reis met beperkte snelheid moeten voortzetten. De snelheidsmeter die regelmatig te zien is op de entertainmentschermen, geeft een gezapige 60km/h aan, en zeer regelmatig komen we opnieuw stil te staan. Op een bepaald moment worden we zelfs ingehaald door een stoptrein op de naastgelegen breedspoorlijn. Dat schiet dus niet op!

Hoe goed de machinist ook zijn best doet, 50 minuten vertraging haal je niet zomaar in, en uiteindelijk komen we pakweg 3 kwartier te laat aan in Barcelona. Barcelona Sants, sinds enkele jaren het belangrijkste station van deze miljoenenstad, is een gigantisch mierennest, en ik wil er niet te lang blijven. Ik begeef me opnieuw naar het loket om te vragen of ik een reservering nodig heb om naar de Franse grens te komen. Op die vraag heb ik tenslotte nog geen antwoord gekregen. Gelukkig hoef ik hier niet zo lang te wachten als gisteren in Sevilla. Uit gewoonte stel ik mijn vraag in het Spaans. De man aan het loket spreekt aardig Engels en verzekert me dat een reservering niet nodig heb.

Ik neem de eerstvolgende trein naar het Estació de França, een rit van een paar minuutjes. Dit kopstation was vroeger het belangrijkste van Barcelona, waar vroeger nationale en internationale langeafstandstreinen aankwamen. Hoewel het haar allure nog altijd behouden heeft, is het nu nog slechts het begin- en eindpunt van treinen in het stadsnetwerk, net als een enkele regionale trein. Het voortbestaan van dit station is dan ook onzeker!

Estació de França

Mijn hotel ligt op wandelafstand van Estació de França. Een paar minuutjes later heb ik dan ook ingecheckt, mijn bagage achtergelaten en sta ik klaar om, met de beperkte tijd die ik heb, op verkenning uit te gaan. Ik heb Barcelona al eens bezocht, tijdens een excursie met de middelbare school in 2007, maar dan heb je natuurlijk nauwelijks vrijheid. Vandaag zijn vooral tijd en daglicht het probleem. Ik maak er dan ook het beste van. De kathedraal van Barcelona ligt niet ver van mijn hotel. In 2007 heb ik alleen de voorgevel gezien, die toen ingepakt was voor restauratiewerken. Vandaag bezoek ik ook de binnenkant. Omdat de werkzaamheden nog altijd niet beeindigd zijn, is er ook aan de binnenkant nog hier en daar een stelling te zien, maar dat mag de pret niet drukken! Het heeft ook zo zijn voordelen: Omdat de restauratie al zo lang bezig is, mogen bezoekers met de bouwlift tot op de stellingen op het dak van de kerk, wat een geweldig uitzicht over de stad oplevert. En hoewel ik het normaal niet zo heb op grote hoogtes, geniet ik toch van de vergezichten!

De kathedraal van Barcelona, nog altijd in de steigers, maar wel minder dan voorheen!

De wereldberoemde Sagrada Família is op 16 jaar tijd flink gegroeid. In 2026 moet het bouwwerk dan ook klaar zijn!

Terwijl ik in de kathedraal rondwandel, merk ik opeens een hels kabaal op. In eerste instantie weet ik niet waar het precies vandaan komt, maar als ik in de kloostergang kom, wordt het me onmiddellijk duidelijk: Terwijl deze ruimte elders wordt ingevuld door bomen of planten, bevindt zich hier in Barcelona een vijver met een groot aantal tamme ganzen! En een herrie dat die maken...

Ik wandel in de stad rond tot het echt te donker wordt om nog fatsoenlijke foto's te maken. Vlakbij mijn hotel ga ik een pizzeria binnen om iets te eten, waarna ik mij terugtrek in mijn hotelkamer. Morgen wordt een lange dag!