Genève... et la France est en grève!

Ik zet mijn tocht naar het noorden voort, met de bedoeling om vandaag te eindigen in Genève. Onder normale omstandigheden is dat al een hele trip, maar een bericht dat me eergisteren in Sevilla bereikt heeft, maakt me er niet geruster op. In Frankrijk wordt er massaal gestaakt, omdat ze vinden dat ze met een pensioenleeftijd van 64 te lang moeten werken. De staking duurt tot vanmorgen 08u. De Franse spoorwegmaatschappijk SNCF heeft me al laten weten dat mijn TGV van Barcelona naar Montpellier, voorzien vertrekuur ca. 10u30, niet zal rijden. Het materieel en het personeel komen na de staking niet tijdig in Barcelona. Ik heb een plan B, maar dat bevat een aantal zéér korte overstappen. Aangezien ik nu al redelijk laat in Genève zal zijn, betekent het missen van één trein een zeer late aankomst, en het missen van twee treinen dat ik mijn doel vandaag niet zal halen. Bovendien moet ik, in plaats van om half 11, al om 7u15 de trein nemen op Barcelona Sants. Ruim op tijd neem ik een lokale trein vanaf Estació de França, die passeren toch allemaal op station Sants. Op het hoofdstation koop ik een broodje en een koffie, overigens veruit de duurste van mijn hele reis, maar zeker niet de beste. In Cerbère, net voorbij de Spaans-Franse grens, heb ik mijn eerste overstap. Van de 22 minuten die ik daarvoor heb, smelten er al 10 weg voordat ik Barcelona ook maar uit ben. We hangen vast achter een vertraagde stoptrein, en voor iedere halte staan we opnieuw stil. In Portbou, het laatste Spaanse station voor de grenstunnel, stappen er twee Spaanse grenswachters op de trein. We zijn nog maar met twee reizigers overgebleven in de trein, een Spanjaard en ik. Tot mijn frustratie begint de vrouwelijke agent onze namen via de portofoon op te vragen aan de meldkamer. Voor de Spanjaard is dat ogenschijnlijk snel gebeurd, maar omdat mijn naam moeilijk is voor Spanjaarden, moet ze iedere letter apart doorgeven volgens het NATO-alfabet. En dan maakt de centralist blijkbaar nog de fout om mijn achternaam en mijn voornamen te verwisselen. Opnieuw beginnen... De trein gaat pas rijden als beide grenswachters weer vertrokken zijn. Met nog 4 minuten tijd komen we aan op het station van Cerbère. Daar moeten we natuurlijk ook nog van perron wisselen, en onderweg wordt onze weg ook nog eens versperd door Franse douaniers. Gelukkig hebben de Fransen niet zoveel werk als de Spanjaarden, en na een vluchtige blik op mijn paspoort mag ik verder. In looppas bereik ik net op tijd de Franse TER die me naar Perpignan zal brengen, een ritje van minder dan een half uur, maar wel ook weer met minder dan 7 minuten aansluitingstijd.

Tussen Cerbère en Perpignan gaat het spoor vlak langs de Middellandse Zee

Perfect op tijd bereiken we Perpignan, waar de aansluitende trein al klaar staat aan hetzelfde perron. Alleen een zitplaats vinden is een groot probleem. Deze TER dient overduidelijk als enige alternatief voor de afgeschafte TGV. Zelf heb ik geluk, en ik kan een zitplaats bemachtigen. Anderen krijgen echter ruzie over plaatsen, terwijl hier en daar ook nog mensen zijn die niet het fatsoen hebben om hun bagage van de stoel naast zich te halen! 

We rijden vlak langs de kust, soms midden tussen het water, met aan de rechterkant de Middellandse Zee en links de étangs, de kustmeren waar deze streek bekend om staat. Onderweg stoppen we in plaatsen met bekende namen als Narbonne en Agde. En overal proberen meer mensen zich in de trein te wurgen. De uiteindelijke oproep van het treinpersoneel dat er tien minuten na ons nog een trein rijdt, is aan dovemansoren gericht. Ik moet eruit in Montpellier, maar de trein gaat nog door tot Avignon, en ik vrees dat ik met deze drukte niet op tijd kan uitstappen. 

 Op het moment dat de deuren van de trein in Montpellier opengaan, is het alsof er een kurk uit een fles wordt gehaald. Plotseling is de trein leeg! Zonder problemen verzamel ik mijn bagage en stap ik uit. Een opluchting!

In Montpellier heb ik bijna 50 minuten tijd. Ik trek een stukje de stad in en vind daar enkele geocaches. Het is tenslotte de eerste keer dat ik in deze streek ben! 

Een kwartier voor vertrek staat de TGV klaar aan het perron. Deze keer geen strijd om een zitplaats: In Frankrijk is er tenslotte reserveringsplicht! Netjes op tijd vertrekt mijn trein. Nu gaat het pas echt in noordelijke richting. Ik rij mee tot Lyon. De TGV zelf, die zal nog verder rijden tot Metz! 

 Ook in Lyon heb ik bijna 50 minuten. En dat is maar goed ook. Het is inmiddels bijna etenstijd, en omdat ik weet hoe absurd hoog de prijzen in Zwitserland zijn, wil ik een hapje eten tijdens mijn laatste tussenstop in Frankrijk. Ook in Lyon wordt gewerkt aan een metrolijn, en ligt het stationsplein helemaal open. Het is onmogelijk om binnen een redelijke tijd ver van het station te komen, dus ik hou het op een snelle hap vlakbij het station... 

 Mijn laatste trein van de dag is opnieuw een TER, die me door het Rhônedal tot in Genève zal brengen. Terwijl de Alpen langzaam opdoemen, gaat de zon onder. Behalve wat vertraging door een kapotte goederentrein en een zwartrijder die wordt buitengezet, gebeurt er niet veel. Als ik met een half uurtje vertraging in Genève aankom, is het dan ook al helemaal donker. Mijn hotel ligt in een buitenwijk, maar gelukkig krijg ik het openbaar vervoer gratis bij mijn hotelreservering.

Het vinden van de juiste bus is in Genève nog een hele opgave. Rondom het station zijn niet minder dan 14 verschillende haltes waar de verschillende tram-, bus- en trolleybuslijnen vertrekken. Wat de situatie ook niet echt bevordert, is dat ik de mijn internet heb moeten afzetten. Zwitserland valt buiten de EU, dus worden er roamingkosten aangerekend. Het kost me uiteindelijk bijna een half uur om van mijn vertraagde trein, door de gang van de douane (vandaag gelukkig niet aanwezig), naar de juiste bushalte te komen. Het geluk is dat je hier nooit langer dan 10 minuten op de eerstvolgende (trolley)bus hoeft te wachten, en nog een kwartier later sta ik in de lobby van mijn hotel. Daar word ik voor het eerst geconfronteerd met hoe duur Zwitserland eigenlijk is: In dit hotel betaal ik voor één nacht even veel als ik in Bordeaux voor twee nachten betaalde, en dat in hotel van dezelfde keten! De kamer is bovendien een stuk kleiner. Maar ach, het is maar om te slapen...

Nadat ik ben ingecheckt, wil ik toch nog even terug de stad in. Voor de terugweg wil ik graag nog een fles water kopen. Liefst zou ik dat doen als ik terugkom uit de stad, maar dit is niet Spanje of Portugal, waar de winkels tot middernacht open zijn. Een kwartiertje voor sluitingstijd ga ik dus de lokale Migros binnen, dé grote keten in Zwitserland. De supermarkt is gelegen in een winkelcentrum vlak tegenover mijn hotel. Buiten het feit dat Zwitserland op zich al duur is, heeft het land ook nog eens een suikertaks ingevoerd op ongezonde producten. Om even een voorbeeld te geven: Een fles huismerk-cola van 1,5 liter, light of niet, kost hier maar liefst 2,65 Zwitserse Franc! Ik hou het bij water...

Omdat ik erg nieuwsgierig geworden ben naar die astronomische prijzen, wandel ik ook de naastgelegen fastfoodzaak binnen. Daar staan bestelcomputers, dus ik ben niet verplicht om echt iets te kopen. En dat is maar goed ook: Voor de prijzen die ze hier vragen voor fastfood, heb ik elders tijdens mijn reis 3x fatsoenlijk gegeten! 

Ik breng mijn fles water terug naar het hotel en neem de eerstvolgende trolleybus naar het centrum. Hoewel het donker is, kan ik duidelijk zien dat dit geen doorsnee stad is. Veel van de gebouwen zijn getooid in lichtreclames van exclusieve horlogemerken, het ene nog duurder dan het andere! Nee, ik denk niet echt dat dit een stad is voor mijn budget. Ik wandel een stuk langs het donkere meer en vervolgens ook nog langs de Rhône. Als ik er bijna twee uur later genoeg van heb, pak ik de trolleybus terug naar het hotel. In de bus realiseer ik me pas dat ik het buiten koud heb gekregen...