Huiswaarts...
De laatste dag van mijn reis! Als alles goed gaat slaap ik vanavond thuis en heb ik bovendien mijn bestelling van december opgehaald.
Om half 8 sta ik klaar op het perron van Genève, klaar om te beginnen aan mijn laatste reisdag. Het is hier koud, maar in de chaos die inmiddels van mijn rugzak geworden is, heb ik mijn muts niet meer terug kunnen vinden. Ik ben dan ook blij als mijn trein stipt op tijd het station binnenrijdt.
Exact op de seconde, nauwkeurig zoals een Zwitsers uurwerk, vertrekken we uit Genève. Ik heb een zitplaats gereserveerd, maar eigenlijk was dat nergens voor nodig geweest: De moderne, comfortabele dubbeldekker heeft nog ruim plaatsen beschikbaar. Het eerste deel van de rit gaat langs het Meer van Genève. Achter de Alpentoppen aan de overkant van het meer komt de zon op, wat een spectaculair uitzicht geeft. Voorbij Lausanne buigen we af naar het noorden en loopt het traject omhoog. Hier heeft het behoorlijk gevroren, en op sommige plaatsen ligt zelfs sneeuw! In de trein heb ik daar gelukkig geen last van, en nog altijd perfect op tijd kom ik aan in Bern, waar ik moet overstappen op de volgende IC. Een trein van een generatie ouder, en ook wat drukker dan de vorige, maar nog altijd niet zo druk dat reserveren echt noodzakelijk zou zijn geweest.
In Olten, vaak gezien als het hart van het Zwitserse spoorwegnet, stap ik over op een stoptrein. Maar niet voordat ik, op het perron, een geocache heb gevonden.
De lokale trein brengt me naar Pratteln, een voorstadje van Basel. In december heb ik hier een bestelling gedaan bij een modeltreinenwinkel, maar omdat er 50 Zwitserse Franc douanekosten gerekend wordt voor verzending buiten Zwitserland, en ik toch al onderweg was, heb ik besloten om mijn pakketje zelf te gaan ophalen. De winkel ligt op een steenworp afstand van het station, de afhandeling is snel gebeurd en twintig minuten later sta ik weer te wachten op de volgende trein. Vanaf hier zijn het nog minder dan 10 minuten naar Basel SBB, het belangrijkste station van de stad.
In Basel is het, zoals altijd, een komen en gaan van mensen. Behalve tal van binnenlandse verbindingen, rijden er hier ook veel internationale treinen. Basel ligt dan ook op de grens met zowel Frankrijk als Duitsland. Ik moet een half uurtje wachten op mijn ICE, maar hier is gelukkig altijd iets te zien!
Mooi op tijd komt de moderne ICE het station binnen gereden, en net zo stipt vertrekken we ook weer. Nu gaat het grote avontuur beginnen, want in tegenstelling tot Zwitserland, hebben ze in Duitsland van stiptheid nog niet veel kaas gegeten...
Als ik mijn reisplanner check, is het al zover: Mijn aansluitende trein, vanaf Mannheim, heeft momenteel al 2 minuten vertraging. Voor mij is dat geen ramp, want zo heb ik wat meer speling. 12 minuten aansluitingstijd in Duitsland is een groot risico!
Voor Duitse begrippen verloopt de rit tot Mannheim relatief vlot. We komen aan met 'slechts' 5 minuten vertraging. Inmiddels ben ik blij dat ik een zitplaats gereserveerd heb. Op de verschillende tussenstops in Duitsland zijn er veel mensen ingestapt, en de trein zit dan ook zo goed als vol!
In Mannheim begint de chaos pas echt: De aansluitende trein is ongeveer 10 minuten te laat. Het perron staat al snel overvol. En daar ervaar ik dat het Duitse systeem, met vrijwillige reservering, grote nadelen heeft ten opzichte van de verplichte reservering zoals ze die hebben in bijvoorbeeld Frankrijk, Spanje en Portugal: In langeafstandstreinen in laatstgenoemde landen heeft iedereen een zitplaats. De spoorwegonderneming weet hoeveel reizigers er verwacht kunnen worden en kan daarop inspelen met de inzet van het materieel. In Frankrijk komt bovendien, ruim voor aankomst van de trein, op de aanpasbare borden te staan op welke plaats welk rijtuig ongeveer zal stoppen. In Duitsland doet men dit met posters. En daar wringt de schoen: Als de trein, om welke reden dan ook, andersom staat dan op de poster, breekt er totale chaos uit! Mensen die achteraan op het perron moeten staan, staan van voor, mensen die van voor moeten instappen staan achteraan, etc. etc. En dan zijn er nog degenen die geen zitplaats gereserveerd hebben, en die er nog dringend naar op zoek moeten. Sommigen doen dat in de trein, terwijl anderen langs de trein blijven oplopen tot ze rijtuigen vinden waar het relatief rustig is. Het resultaat: Op het moment dat we uit Mannheim vertrekken, zijn de 10 minuten vertraging er bijna 20 geworden! Maar goed, ik heb vandaag relatief veel speling in Keulen, mijn volgende stop. Ik heb mijn lesje inmiddels geleerd!
Als we in Köln Hbf binnenrijden, wat vandaag overigens verrassend vlot gaat, hebben we nog altijd 20 minuten vertraging. Dat geeft me nog een dikke 20 minuten tijd, van de oorspronkelijke 40 die ik zou moeten hebben. Met wachten op Köln Hbf heb ik meer ervaring dan me lief is, en ik weet tegenwoordig precies waar ik iets fatsoenlijks te eten kan krijgen: De dingen die de supermarkt verkoopt zijn warm, relatief goedkoop en ook nog niet héél erg ongezond. In één van de zijgangen vind ik, zoals gewoonlijk, een zitplaats waar ik op mijn gemak kan eten. Hoewel ik er al zo vaak geweest ben, een aangenaam station is dit zeker niet, en ik ben altijd blij als ik er weer weg ben! Als ik weer op het perron sta, blijkt dat ik tóch nog meer op mijn gemak had kunnen eten: Mijn Thalys met bestemming Parijs is ook 10 minuten te laat!
In de Thalys wordt bevestigd wat ik op de heenweg al dacht: De maaltijden in de 1ste klas zijn definitief verleden tijd. Gelukkig, deze keer was ik voorbereid en ik heb lekker gegeten in Keulen!
Als ik aankom in Luik, zijn er van de 10 minuutjes vertraging nog 3 à 4 over. Het maakt niet uit! Ook als we op tijd waren geweest, zou ik nét de stoptrein naar Maastricht hebben gemist! En een trein die te laat moet zijn, is dat meestal niet! Als ik één station ken dat nog minder aangenaam om te wachten dan Köln Hbf, is het wel Luik-Guillemins. Ook hier heb ik de nodige ervaring met wachten, al is dat hier vooral te wijten aan de ongunstige uren van de reguliere verbindingen! Het architectonische hoogstandje mag dan wel een enorm contrast zijn met het grauwe, akelige station van vroeger, het 'crapule' dat er vroeger rondhing, is ook nu nog alom aanwezig. Tijdens mijn twee weken heb ik me bijna nergens onveilig gevoeld, maar hier bekruipt me, zoals altijd eigenlijk, het gevoel dat bijna iedereen hier uit is op m'n portefeuille, m'n GSM of m'n paspoort! En kijk: Voordat de laatste trein van mijn reis uit Luik vertrekt, moet de politie eerst nog afrekenen met een agressieve dronkenlap, die zich genesteld heeft in de eerste-klascoupé!
In de trein naar Maastricht is het veel drukker dan ik gewend ben. Het zit goed vol, terwijl ik al heb meegemaakt dat ik alleen onderweg was! Vanaf Maastricht Randwyck stapt er nog een hele meute volk in. Al snel weet ik waarom: Arriva staakt! Dit is het enige alternatief om een station verder te komen. Wat ik ook niet gemist heb: Opeens zit het om mij heen vol met bekakte Hollanders. Ik krijg zowaar kotsneigingen van hun hautaine taalgebruik!
De bus die ik moet hebben naar huis, staat op het busstation met de tekst 'pauze'. Het is de enige lijnbus die in de wijde omgeving te bekennen is. Ruim vijf minuten na de voorziene vertrektijd komt de chauffeur aangeslenterd. Hij doet zich geen enkele moeite om op te schieten. Eigenlijk maakt het niks meer uit, maar wat mij betreft mag hij alle haltes overslaan. Ik wil naar huis!
Om 19u52 stap ik thuis binnen. 2 weken, 14 uur en 52 minuten ben ik onderweg geweest. Het aantal kilometers? Het is onmogelijk om dat 100% nauwkeurig na te gaan, maar het ligt ruim boven de 10.000!
Om half 8 sta ik klaar op het perron van Genève, klaar om te beginnen aan mijn laatste reisdag. Het is hier koud, maar in de chaos die inmiddels van mijn rugzak geworden is, heb ik mijn muts niet meer terug kunnen vinden. Ik ben dan ook blij als mijn trein stipt op tijd het station binnenrijdt.
De lokale trein brengt me naar Pratteln, een voorstadje van Basel. In december heb ik hier een bestelling gedaan bij een modeltreinenwinkel, maar omdat er 50 Zwitserse Franc douanekosten gerekend wordt voor verzending buiten Zwitserland, en ik toch al onderweg was, heb ik besloten om mijn pakketje zelf te gaan ophalen. De winkel ligt op een steenworp afstand van het station, de afhandeling is snel gebeurd en twintig minuten later sta ik weer te wachten op de volgende trein. Vanaf hier zijn het nog minder dan 10 minuten naar Basel SBB, het belangrijkste station van de stad.
In Basel is het, zoals altijd, een komen en gaan van mensen. Behalve tal van binnenlandse verbindingen, rijden er hier ook veel internationale treinen. Basel ligt dan ook op de grens met zowel Frankrijk als Duitsland. Ik moet een half uurtje wachten op mijn ICE, maar hier is gelukkig altijd iets te zien!
Mooi op tijd komt de moderne ICE het station binnen gereden, en net zo stipt vertrekken we ook weer. Nu gaat het grote avontuur beginnen, want in tegenstelling tot Zwitserland, hebben ze in Duitsland van stiptheid nog niet veel kaas gegeten...
Voor Duitse begrippen verloopt de rit tot Mannheim relatief vlot. We komen aan met 'slechts' 5 minuten vertraging. Inmiddels ben ik blij dat ik een zitplaats gereserveerd heb. Op de verschillende tussenstops in Duitsland zijn er veel mensen ingestapt, en de trein zit dan ook zo goed als vol!
In Mannheim begint de chaos pas echt: De aansluitende trein is ongeveer 10 minuten te laat. Het perron staat al snel overvol. En daar ervaar ik dat het Duitse systeem, met vrijwillige reservering, grote nadelen heeft ten opzichte van de verplichte reservering zoals ze die hebben in bijvoorbeeld Frankrijk, Spanje en Portugal: In langeafstandstreinen in laatstgenoemde landen heeft iedereen een zitplaats. De spoorwegonderneming weet hoeveel reizigers er verwacht kunnen worden en kan daarop inspelen met de inzet van het materieel. In Frankrijk komt bovendien, ruim voor aankomst van de trein, op de aanpasbare borden te staan op welke plaats welk rijtuig ongeveer zal stoppen. In Duitsland doet men dit met posters. En daar wringt de schoen: Als de trein, om welke reden dan ook, andersom staat dan op de poster, breekt er totale chaos uit! Mensen die achteraan op het perron moeten staan, staan van voor, mensen die van voor moeten instappen staan achteraan, etc. etc. En dan zijn er nog degenen die geen zitplaats gereserveerd hebben, en die er nog dringend naar op zoek moeten. Sommigen doen dat in de trein, terwijl anderen langs de trein blijven oplopen tot ze rijtuigen vinden waar het relatief rustig is. Het resultaat: Op het moment dat we uit Mannheim vertrekken, zijn de 10 minuten vertraging er bijna 20 geworden! Maar goed, ik heb vandaag relatief veel speling in Keulen, mijn volgende stop. Ik heb mijn lesje inmiddels geleerd!
Als we in Köln Hbf binnenrijden, wat vandaag overigens verrassend vlot gaat, hebben we nog altijd 20 minuten vertraging. Dat geeft me nog een dikke 20 minuten tijd, van de oorspronkelijke 40 die ik zou moeten hebben. Met wachten op Köln Hbf heb ik meer ervaring dan me lief is, en ik weet tegenwoordig precies waar ik iets fatsoenlijks te eten kan krijgen: De dingen die de supermarkt verkoopt zijn warm, relatief goedkoop en ook nog niet héél erg ongezond. In één van de zijgangen vind ik, zoals gewoonlijk, een zitplaats waar ik op mijn gemak kan eten. Hoewel ik er al zo vaak geweest ben, een aangenaam station is dit zeker niet, en ik ben altijd blij als ik er weer weg ben! Als ik weer op het perron sta, blijkt dat ik tóch nog meer op mijn gemak had kunnen eten: Mijn Thalys met bestemming Parijs is ook 10 minuten te laat!
In de Thalys wordt bevestigd wat ik op de heenweg al dacht: De maaltijden in de 1ste klas zijn definitief verleden tijd. Gelukkig, deze keer was ik voorbereid en ik heb lekker gegeten in Keulen!
Als ik aankom in Luik, zijn er van de 10 minuutjes vertraging nog 3 à 4 over. Het maakt niet uit! Ook als we op tijd waren geweest, zou ik nét de stoptrein naar Maastricht hebben gemist! En een trein die te laat moet zijn, is dat meestal niet! Als ik één station ken dat nog minder aangenaam om te wachten dan Köln Hbf, is het wel Luik-Guillemins. Ook hier heb ik de nodige ervaring met wachten, al is dat hier vooral te wijten aan de ongunstige uren van de reguliere verbindingen! Het architectonische hoogstandje mag dan wel een enorm contrast zijn met het grauwe, akelige station van vroeger, het 'crapule' dat er vroeger rondhing, is ook nu nog alom aanwezig. Tijdens mijn twee weken heb ik me bijna nergens onveilig gevoeld, maar hier bekruipt me, zoals altijd eigenlijk, het gevoel dat bijna iedereen hier uit is op m'n portefeuille, m'n GSM of m'n paspoort! En kijk: Voordat de laatste trein van mijn reis uit Luik vertrekt, moet de politie eerst nog afrekenen met een agressieve dronkenlap, die zich genesteld heeft in de eerste-klascoupé!
In de trein naar Maastricht is het veel drukker dan ik gewend ben. Het zit goed vol, terwijl ik al heb meegemaakt dat ik alleen onderweg was! Vanaf Maastricht Randwyck stapt er nog een hele meute volk in. Al snel weet ik waarom: Arriva staakt! Dit is het enige alternatief om een station verder te komen. Wat ik ook niet gemist heb: Opeens zit het om mij heen vol met bekakte Hollanders. Ik krijg zowaar kotsneigingen van hun hautaine taalgebruik!
De bus die ik moet hebben naar huis, staat op het busstation met de tekst 'pauze'. Het is de enige lijnbus die in de wijde omgeving te bekennen is. Ruim vijf minuten na de voorziene vertrektijd komt de chauffeur aangeslenterd. Hij doet zich geen enkele moeite om op te schieten. Eigenlijk maakt het niks meer uit, maar wat mij betreft mag hij alle haltes overslaan. Ik wil naar huis!
Om 19u52 stap ik thuis binnen. 2 weken, 14 uur en 52 minuten ben ik onderweg geweest. Het aantal kilometers? Het is onmogelijk om dat 100% nauwkeurig na te gaan, maar het ligt ruim boven de 10.000!
swan verhoal
BeantwoordenVerwijderen