We zijn vertrokken!
Eindelijk, we zijn vertrokken!
Deze Thalys zal mij naar Parijs brengen.
Terwijl het Gare du Nord de thuishaven is voor de Thalys uit de Benelux en de Eurostar uit Londen, kom je op het Gare de l'Est aan vanuit onder andere Duitsland en Zwitserland. Deze ICE staat klaar voor vertrek naar München.
Het voelt nog een beetje onwennig, en zoals ik dat eigenlijk altijd heb als ik alleen vertrek, is er een knagend gevoel dat mij probeert thuis te houden. Ik negeer het gevoel en ik vertrek vol goede moed.
Voordat ik de wijde wereld intrek, moet er echter eerst nog gewerkt worden! Ik wil mijn auto geen twee weken onbeheerd achterlaten, en natuurlijk zul je altijd zien dat er op zo'n dag geen enkele collega uit de buurt moet werken. Het is dus uiteindelijk pa die me voor dag en dauw, met bagage en al, naar Hasselt brengt. Ik lok heel wat reacties uit als ik met mijn overmaatse rugzak het seinhuis binnen wandel. "We hebben een collega die dat dagelijks doet, en dan zeggen jullie ook niks!" ;)
Het zeurende gevoel onderdruk ik door mij vol overgave op mijn werk te storten. Er doet zich een incident voor in de werkzone van mijn collega. Omdat hij hier maar zelden werkt, concludeer ik dat hij de hulp goed kan gebruiken. Zo heeft hij ondersteuning en ik de nodige afleiding...
De laatste minuten wordt het nog even spannend. Op mijn traject naar Brussel gaat er een goederentrein kapot, een kwartiertje voor mijn vertrek. Gelukkig loopt het met een sisser af, en om 13u05 staat mijn aflos naast me. Veel vroeger dan gepland, maar toch nog krap om de eerstvolgende IC naar Brussel te kunnen halen. Toch wel handig als je connecties op een seinhuis hebt: De trein mag pas vertrekken nadat ik bevestig dat ik aan boord ben!
In Brussel wacht ik een uurtje op de Thalys naar Parijs. Niet de meest aangename plaats om zo lang te wachten, maar ik wil het risico niet nemen.
In de Thalys toch wel een tegenvaller: Blijkbaar zijn de maaltijden in eerste klasse afgeschaft. Dan in Parijs maar op zoek naar iets te eten!
Parijs is eigenlijk precies wat ik me ervan herinner: Een stad die uit haar voegen barst. Overal mensen, van elke afkomst, kleur en geloofsovertuiging. Maar ook overal de sporen die al die mensen achterlaten: Afval op iedere denkbare plaats, en in ieder hoekje de penetrante geur van urine. En wat het allemaal nog erger maakt, zijn de daklozen, in portieken en in half versleten tentjes op de stoep. Dit zijn de eerste dingen die je ziet als je per trein aankomt uit de Benelux, Groot-Brittannië of Duitsland. Als je door dat alles heen kijkt, zie je misschien nog een schim van de charmante stad van begin vorige eeuw, zoals we ze zo vaak voorgesteld krijgen in de media. Nee, Parijs was 10 jaar geleden al niet mijn favoriete stad en zal dat ook niet snel worden...
Waar het mij 10 jaar geleden niet lukte om een Geocache te vinden in Parijs, heb ik er vandaag wat extra tijd voor ingecalculeerd. Aan het Gare du Nord, waar ik aankom is niks te vinden, net als aan Montparnasse, waar ik mijn reis voortzet. Aan het Gare de l'Est, enkele honderden meters van het Gare du Nord, kan ik mijn slag slaan. Het kleinood kan dankzij de tip snel gevonden worden. Dat is maar goed ook. In de stad wil je niet teveel opvallen.
Met de metro reis ik van het Gare de l'Est naar Gare Montparnasse, veruit het grootste en belangrijkste station van Parijs. De rit met de metro, midden in de spits, voltooi ik zonder kleerscheuren, al zijn sommige medereizigers niet echt blij met mij en mijn oversized rugzak.
Éénmaal aangekomen op Montparnasse, ga ik eindelijk op zoek naar iets te eten. Maar wat blijkt: Zo'n gigantisch station, en het enige wat er te krijgen is zijn luxe items. Een jeansbroek heb ik al aan, en wat moet ik nu met biologische yoghurt? Ik wil iets fatsoenlijk eten! Helaas was mijn tijd te beperkt om het station nog te verlaten, of dat dacht ik tenminste. Na twee vergeefse pogingen sluit ik mij aan bij de duizenden en duizenden mensen die op vrijdagavond op hun trein wachten in de grote vertrekhal. Wat een mierennest! Het wachten duurt wat langer dan gepland. Op het perron waar mijn TGV staat te wachten, is achtergelaten bagage aangetroffen. Noem het paranoïde, maar voordat er ook maar iemand in de buurt mag, wordt de koffer eerst verwijderd door een heel peloton 'mineurs' in beschermende pakken. Een medereiziger verzekert mij dat dit tegenwoordig vaste prik is, het gebeurt op deze manier enkele tientallen keren per dag!
Zodra het perron is vrijgegeven, volgt er een stormloop. Niet alleen de reizigers van mijn trein, twee volgeboekte dubbeldeks-TGV's, maar ook die op het naastgelegen perron, richting Bretagne, proberen allemaal zo snel mogelijk op hun trein te raken. En dat terwijl iedereen verplicht een gereserveerde plaats heeft! Uiteindelijk vertrekken we met 25 minuten vertraging uit Parijs.
Veel valt er helaas niet te zien tijdens de rit naar Bordeaux. Buiten is het inmiddels helemaal donker en bovendien bevindt mijn zitplaats zich niet aan een venster. Dit is precies de reden waarom ik probeer zoveel mogelijk overdag te reizen. In de volle trein is het rumoerig: Jengelende kleuters en een klas middelbare scholieren die geen 10 minuten stil kunnen zitten. Ik ben blij dat ik wat muziek op mijn telefoon gedownload heb! Een komisch moment is er als de man naast mij naar het toilet moet. Die laatste is al een hele tijd vergrendeld. Dat wordt door het boordpersoneel gedaan als de betreffende WC bijvoorbeeld vol of erg vuil is. Mijn buurman haalt een driewegsleutel uit zijn bagage en ontgrendelt de WC, om prompt tot de conclusie te komen dat er wel degelijk iemand op zit, blijkbaar al meer dan een half uur...
Na aankomst in Bordeaux is het maar een kleine tien minuten naar mijn hotel. Ik kom tot de conclusie dat mijn Frans nog redelijk vlot gaat, al moet ik even afstappen van de Belgisch-Franse telwoorden 'septante' en 'nonnante'. Omdat ik inmiddels scheel zie van de honger, vlieg ik de eerste beste pizzeria binnen die ik tegenkom. En daar heb ik geen spijt van gehad...
Reacties
Een reactie posten